Bez kategorii, Uncategorized

Pypin

48Pypin wyszedł z założenia, że sprawa polska jest jednym z najtrudniejszych i najbardziej niewdzięcznych tematów literatury rosyjskiej. Nie zawahał się rzucić pod adresem opinii publicznej Rosji oskarżenia, że nigdy nie potrafiła podejść do tej sprawy „sine ira et studio”, że samo zagadnienie po .powstaniu styczniowym stało się przedmiotem rozważań w jednym tylko kierunku: pod adresem Polski i Polaków posypały się rozliczne insynuacje, a epitet „polski” stał się oskarżeniem sam w sobie. .„Polskiej intrydze” zaś nadano rozmiary tak olbrzymie, że stało się to wręcz śmieszne, ale odcinanie się od „chóru demaskatorów” i „zbawców ojczyzny” oznaczało przynależność do tej intrygi. Pypin przeanalizował tematykę polską w literaturze rosyjskiej, zatrzymując się specjalnie na Dierżawinie, na stosunku rosyjskiej opinii literackiej do kwestii polskiej u progu XIX wieku, na reakcji na powstanie listopadowe. Sprawę wierszy Żukowskiego i Puszkina przedstawił z całym spokojem i obiektywizmem — podkreślając ich słabość artystyczną. Nawiązał też do wystąpień Tiutczewa i Chomiakowa na temat powstania i bardziej szczegółowo przedstawił problem polski w literaturze współczesnej.