Bez kategorii, Uncategorized

Pstre opowiadania

23W 1886 r. ukazał się drugi zbiór jego utworów — Pstre opowiadania. Pierwszy — Bajki Melpomeny skwitowano w prasie drobnymi wzmiankami. Na Pstre opowiadania zwrócili uwagę znani krytycy. Zareagowano rozmaicie. W czasopiśmie „Russkije wiedomosti scharakteryzowano zbiór jako „inteligentnie napisane, pełne dynamizmu i rzetelne szkice nie tylko ciekawe, lecz nasycone humanitarną treścią”. Frontalnie zaatakował Czechowa liberalny krytyk narodnicki Aleksander Skabiczewski, przyrównując pisarza do błazna wykonującego końskie podskoki. Zdaniem Skabiczewskiego, książka Czechowa, utrzymana w „wesołym nastroju”, jest niczym innym jak „smutnym i tragicznym widowiskiem, kiedy to młody talent popełnia samobójstwo, wybierając powolną śmierć, którą mu ofiarowuje królestwo dziennikarskie. Polemika wokół Pstrych opowiadań, mimo napastliwego często tonu, przysporzyła Czechowowi w jakiejś mierze rozgłosu. W 1888 r. ukazał się kolejny zbiór opowiadań, O zmierzchu,, za który wydział literatury pięknej Akademii Rosyjskiej przyznał Czechowowi połowę nagrody im. Puszkina. Był to sukces nie lada. Wszelako w artykule o nowelistyce Czechowa Miereżkowski ubolewał nad chłodnym stosunkiem krytyki rosyjskiej do twórczości Czechowa, nie zawahawszy się zestawić dotychczasowego jego dorobku z takimi głośnymi pisarzami, jak Maupassant, Jean Richepin, Theodore de Banville.