Bez kategorii, Uncategorized

Wśród znakomitości, jakie ze świata pisarskiego należy omówić, znajdują się także przedstawiciele takiego popularnego gatunku, jakim jest fantastyka. Na pierwszym miejscu musimy na pewno wspomnieć Stanisława Lema. Jego pierwsze utwory są ściśle w gatunku science – fiction. Dla niektórych zupełnie niezrozumiałe utwory, dla innych mistrzowskie opowiadania i powieści. Jednak późniejsze utwory Lema mogą się bardziej spodobać miłośnikom rozważań filozoficznych, egzystencjalnych czy metafizycznych. Okazuje się, że pod koniec swojej kariery pisarskiej stał się bardzo zamyślony i stawiał pytania o naturę ludzką i granicę ludzkiego poznania. W każdym razie kolekcję Lema na pewno warto znać, bo jest to bardzo dobra literatura. Ale przedstawić także należy Rafała Ziemkiewicza i jego „Pieprzony los kataryniarza”. Jest to książka z gatunku cyber – punk, ale mimo dziwnej nazwy jest niezwykle ciekawa i każdemu czytelnikowi może przypaść do gustu, wystarczy tylko zacząć czytać, a sami się przekonamy.

Bez kategorii, Uncategorized

Do naszych narodowych wieszczów zaliczamy jak wiadomo na pierwszym miejscu Adama Mickiewicza, a ze współczesnych nam oczywiście Czesława Miłosza i Wisławę Szymborską. Pozycja ich książek w naszym społeczeństwie jest nadal wysoka. Ogólnie nie można o nich mówić źle. Nawet pochwalne wiersze na cześć Stalina, które pisała Szymborska są dzisiaj skrywane w bibliotekach, ukrywane przed światłem dnia, bo to przecież wstyd, mało kogo obchodzi, że to przecież także element naszej kultury. Odważnie dzisiaj wypowiadają się tylko uczniowie, którzy są katowani utworami naszych wieszczów, które ich nudzą i nie są w stanie w nich dostrzec nic dobrego czy pożytecznego. Wszystko dlatego, że nie przerabia się w dzisiejszych szkołach współczesnych, nowych utworów, a cały czas klepie się tych starych wieszczów i co najgorsze, nie można o nich złego słowa głośno na lekcji powiedzieć. I chociaż można się spierać co do ich wartości artystycznych, ale niestety nadal są wieszczami, których nie można skrytykować.

Bez kategorii, Uncategorized

Nie tylko inne kraje europejskie mają wspaniałych pisarzy, mamy także ich i my. Może nie zawsze ich doceniamy, ale są znakomici pod wieloma względami. Możemy się poszczycić chociażby Franzem Kafką który do dzisiaj jest czytany w wielu krajach świata. Ludzie zachwycają się jego mistrzostwem prozatorskim. Mamy także znakomitego Schulza, który stworzył niezwykle oryginalne utwory. Jego proza jest niezwykła, niczym sen i jawa jednocześnie. Na pewno warto poczytać, jeśli jeszcze tego nie zrobiliśmy. Świetny jest także Witold Gombrowicz, jednak nie trafia do masowego odbiorcy, bo jego książki są nieco skomplikowane i trudniejsze, dlatego nadają się dla nieco bardziej zainteresowanych tym typem literatury. Wielu ludzi zna także Andrzeja Sapkowskiego, który stworzył m.in. sagę o Wiedźminie. Jest to naprawdę fantastyka najwyższych lotów i warto ją docenić. Jak widać i my mamy znakomitych pisarzy i jest ich znacznie więcej, trzeba tylko się nimi wreszcie zainteresować i poczytać ich dzieła.

Bez kategorii, Uncategorized

Wiele można o nim pisać i wiele już zostało napisane. Henryk Sienkiewicz zawsze jest dobrym tematem do rozmów, choć rodzi wiele kontrowersji. Jego książki można albo odrzucić całkowicie albo z całą stanowczością pokochać. Wielu ludzi, zwłaszcza mężczyzn uwielbia cała trylogię, sceny znają na pamięć! Nie ma jednak w tym nic dziwnego. Pisarstwo Sienkiewicza jest przystępne. Jego wizja powieści historycznej nawiązuje do tradycji walterscottowskiej. Jest to więc przygoda, szybka wartka akcja i świetni, charakterystyczni bohaterowie. Taka wizja historii jest jednak wyidealizowana, przedstawia tylko to, co dla Polaków dobre, chwali ich męstwo i nadludzkie siły i zdolności. Jest w tym jednak coś, co sprawia, że do tych książek zawsze wracamy i nie przerażają nas te opasłe tomy. Czytamy więc po katach Sienkiewicza, chociaż potem krytykujemy go za kiczowatość, taka już nasza przewrotna natura. Jego powieści urzekają i wciągają, dla tego do dzisiaj jest jednym z najbardziej popularnych pisarzy w Polsce.

Bez kategorii, Uncategorized

Historia zawsze wpływa w jakiś sposób na prozę artystyczną. W powieściach, a nawet w poezji można zobaczyć jej ślady. Ujawnia się to zwłaszcza w trudnych momentach dziejowych, w Polsce np. w czasie rozbiorów. Wtedy literatura przyjmuje na siebie obowiązki, walczy o zachowanie narodu poprzez język, dzieła i kulturę narodową. Są jednak okresy, które przeciw temu się buntują. Tak było np. w Dwudziestoleciu Międzywojennym. Skamandryci wołali, że chcą wreszcie zobaczyć wiosnę, a nie Polskę. Sprzeciwiano się służalczej roli literatury wobec państwa. Odrzucono tematykę społeczną, a zaczęto się interesować sztuką dla sztuki. I chociaż przez chwilę wydawało się, że tak już zostanie, że literatura została uwolniona od polityki i historii, to jednak nadeszła II wojna światowa i po raz kolejny historia drastycznie wtargnęła w twórczość pisarzy i zmusiła ich do zainteresowania się sprawami bieżącymi. Pamiętajmy, że literatura będzie z historią związana na wieki, bo nie da się uciec, od tego co się dzieje wokół nas.

Bez kategorii, Uncategorized

Książki opowiadające o życiu wsi, zazwyczaj były cukierkowe. Wieś przedstawiano jako idyllę, do której trzeba uciec z miejskiej dżungli, by naprawdę zacząć żyć. Wszystko zmieniło się w pozytywizmie, kiedy to chociażby proza Żeromskiego czy Orzeszkowej i Konopnickiej pokazała prawdziwy obraz wsi. A nie był on wcale taki piękny. Pokazano biedę i wyzysk. Okazało się, że wieś wcale nie jest arkadią, a jedynie miejscem opuszczonym, w którym życie jest szare i beznadziejne. Kolejne utwory takie jak „Konopielka” czy „Kamień na kamieniu” pokazują przemiany, jakie dokonują się na polskich wsiach. Początkowo były one niejako odcięte od świata, nie docierała tam nawet wojna. Jednak wszystko się zmienia. Ktoś wybudował drogę, powstała szkoła, chcą osuszyć bagna i założyć elektryczność. Mieszkańcy wsi jednak stanowczo te nowości odrzucają, bo to nie ich. I nic, żaden argument czy dowód rzeczowy nie jest w stanie ich przekonać.

Bez kategorii, Uncategorized

Wiele konwencji literackich wywodzi się z antyku. Właśnie to jest źródło i kolebka europejskiej cywilizacji i kultury. Po dziś dzień pisarze i poeci nawiązują do konwencji, które zostały przed tak wielu laty ustalone w Grecji i w Rzymie. Nawiązuje się także do konwencji dialogów Platona. Znajduje się w nich motyw zmęczenia rozmową. Każda rozmowa czy dialog kończy się wraz z końcem dnia. Do tej konwencji nawiązywał już Kadłubek, autor naszej polskiej kroniki, ale nawiązuje także Teodor Parnicki w powieści „Tylko Beatrycze”. Konwencja ta jest bardzo stara, ale nadal niektórzy pisarze z kręgu literatury pięknej ją wykorzystują. Jest to świetny pomysł na zakończenie rozdziału i podarowanie czytelnikowi chwili wytchnienia. Dlatego jest to bardzo popularna konwencja. Może jej nie zauważyliśmy przy pierwszej lekturze książek, ale gdy zrobimy to po raz kolejny, na pewno znajdziemy jej ślady.

Bez kategorii, Uncategorized

Dzieje powieści historycznej dzielą się na dwa okresy, które rozdzielają dwa słynne nazwiska: Henryk Sienkiewicz i Teodor Parnicki. Ten pierwszy jest znany wszystkim, ale z tym drugim mogą być już pewne problemy. Teodor Parnicki miał zupełnie inną wizję powieści historycznej niż Henryk Sienkiewicz. Jego powieści składają się głównie z dialogów. Nie chodzi już bowiem o dobrą zabawę czytelnika, ale o pokazanie różnych punktów widzenia na dane wydarzenie w historii. Jego bohaterowie nie są już tak aktywni, dużo jednak rozmyślają. Wykonują przeróżne umysłowe ćwiczenia, by dowiedzieć się czym jest prawda i jakie ma znaczenie to, że patrzymy na coś z danego punktu widzenia. I chociaż nie mamy barwnych opisów pojedynków czy strojów, to i tak jesteśmy w stanie określić o jakiej epoce, bohater nam mówi. Nie jest to jednak literatura dla każdego. Jest trudna w odbiorze i wymaga wysiłku umysłowego, dlatego nie ma tak wielu fanów jak proza Sienkiewicza.

Bez kategorii, Uncategorized

Goethe napisał niezwykle wzruszającą powieść epistolarną, a mianowicie „Cierpienia Młodego Wertera”. Ale i przed nim pisanie powieści w formie listu było bardzo popularne. Technika powieści epistolarnej ma wiele zalet. Pierwsza i najważniejsza, to oczywiście ta, że niesamowicie ciekawi czytelników. Wszystko dlatego, że sprawia wrażenie czegoś realnego. Kiedyś pisano listów bardzo dużo, dlatego wierzono w ich prawdziwość. Czytelnicy byli niezwykle zainteresowani tego typu powieściami. Także dlatego, że bardzo nas ciekawi ludzkie życie intymne, a przecież to właśnie w listach obnaża się wszystkie swoje najskrytsze tajemnice, które ukrywamy przed całym światem. Powieść epistolarna na razie chyba zakończyła swój żywot, bo jakoś nie widać nowych książek, które nawiązywałyby do tej konwencji. Jednakże, jeśli mamy ochotę coś takiego przeczytać, to nic nie stoi nam na przeszkodzie, bo możemy sięgnąć po niego starsze powieści. Panie na pewno najbardziej zainteresują się listami miłosnymi, a romans pisany według tej konwencji może być naprawdę znakomity.

Bez kategorii, Uncategorized

Konwencje powieści awanturniczej są do dzisiaj wykorzystywane w wielu książkach. Czasami zachwycamy się tymi trikami i różnymi chwytami, jakby to było coś zupełnie nowego i odkrywczego, jednak prawda jest taka, że konwencja powieści awanturniczej powstała wiele lat temu. Pierwszy był Walter Scott, który stworzył powieść gotycką i zarazem awanturniczą. Od niego wszystko się zaczęło. Okazało się bowiem, że ludzie uwielbiają tego typu książki. Zakochali się w przygodach bohaterów, którzy byli zawadiaccy, pewni siebie i spotykały ich niesamowite wydarzenia. Do dzisiaj te konwencje wykorzystuje się w książkach z wielkim powodzeniem. Wystarczy przykład naszego Henryka Sienkiewicza, który także do tej tradycji sięgnął i całkiem dobrze mu to wyszło. W końcu do dzisiaj zachwycamy się jego książkami. Sekret tkwi chyba w przygodzie i wartkiej akcji, bo właśnie to najbardziej nas pociąga w tego typu powieściach. Dlatego nadal chętnie po nie sięgamy i zatracamy się w ich fabule.