Bez kategorii, Uncategorized

Korolenko

36Krokiem naprzód w rozwoju pisarstwa Korolenki był Sen Makara. W tym opowiadaniu pisarz próbował inaczej potraktować popularny w literaturze narodnickiej motyw „świątecznego snu” chłopa, snu rysującego wizję szczęśliwego życia w obszczinie. Koroienko nie wyidealizował bohatera w duchu konwencji narodnickiej, która wprowadziła do literatury rosyjskiej galerię chłopów o ewangelicznych cechach, przypominających Pawła Kobyckiego z Chama Elizy Orzeszkowej, lecz potraktował go bardziej realistycznie. Uwydatnił straszną siłę przyzwyczajenia do nieludzkich form wegetacji, ciemnotę i prymitywizm, ale jednocześnie zaakcentował tlejącą w chłopie mglistą i niejasną nadzieje lepszej doli. Korolenko wierzył, że w przyszłości Makar, symbolizujący chłopstwo rosyjskie, któremu „zawsze wiatr w oczy wieje”, przebudzi się i zażąda należnych mu praw. Nie wypowiedział jednak swoich przekonań w bezpośrednio wartościującym komentarzu autorskim, jak to chętnie czynił wcześniej, lecz w scenie snu Makara, utrzymanej w stylu baśniowej fantastyki. Dzięki temu zabiegowi utwór wyraźnie dzieli się na dwie odrębne części — obraz rzeczywistości realnej oraz obraz rzeczywistości pożądanej, przedstawionej w formie marzenia sennego, „cudu” utrzymanego w tonacji podniosłej i uroczystej.