Bez kategorii, Uncategorized

Koła społeczno literackie

30Uwaga kół społeczno-literackich Rosji lat 80-tych koncentrowała się przede wszystkim na zagadnieniach współczesnych. Nawet krąg zainteresowań własną literaturą pierwszej połowy XIX wieku uległ wówczas mocnemu zawężeniu, o czym świadczą losy spuścizny poetyckiej Puszkina czy Lermontowa. Dyskusja wokół pamiętnego wystąpienia Fiodora Dostojewskiego z okazji odsłonięcia pomnika Puszkina w Moskwie w 1880 r. nie zmieniła tego stanu rzeczy. Nic więc dziwnego, że i polscy romantycy schodzą wówczas na dalszy plan. Mickiewicza traktuje się po prostu jako klasyka literatury światowej. W tym charakterze przedstawili go w wykładach z historii literatury polskiej, prowadzonych w Uniwersytecie Petersburskim w latach 1883/1884, jeden z ideologów pansławizmu, twórca współczesnej slawistyki rosyjskiej, Włodzimierz Łamański oraz autor biografii poety, Benedykt Miakotin. Tylko Polacy zamieszkali i pracujący w Rosji nie zaprzestawali wysiłku w propagowaniu dzieł Mickiewicza. Był wśród nich niestrudzony Włodzimierz Spasowicz oraz młody, prężny historyk literatury i slawista Marian Zdziechowski. Pierwszy ogłosił w prasie rosyjskiej szereg studiów na temat byronizmu Mickiewicza, drugi zaś w książce Mesjaniści i słowianofile przeprowadził porównanie mistycyzmu polskiego poety z doktryną słowianofilów, wywołując interesującą dyskusję, w której uczestniczyli ni. in. Orest Milier i Aleksander Pypin. Pozycję Mickiewicza jako klasyka literatury światowej utrwalały w tych latach wydania przekładów rosyjskich jego dzieł.