Bez kategorii, Uncategorized

Eliza Orzeszkowa

W latach 80-tych weszły też na trwałe do rosyjskiego życia utwory Elizy Orzeszkowej. Podbiła ona tamtejszy świat czytelniczy od razu; pojawiła się na stronicach czasopism około 1880 r., a z czasem stała się jedna z najpopularniejszych i najbardziej szanowanych postaci literatury polskiej. Drukowały ją systematycznie „Otieczestwiennyje zapiski”, „Wiestnik Jewropy”, „Syn otieczestwa”, „Russkaja mysi”, od 1881 r. zaczęły się ukazywać książkowe wydania przekładów jej nowel i powieści. Opinia rosyjskiej krytyki o tych utworach była mniej więcej jednolita. Zwracano uwagę, że jest pisarką wyjątkowo rosyjskiemu czytelnikowi bliską. Propagatorką twórczości Orzeszkowej w społeczeństwie rosyjskim była Maria Cebrikowa, autorka obszernego studium o jej twórczości. „Czytelnik rosyjski — pisała domaga się tendencyjności w odzwierciedlaniu ideałów społecznych. Żąda wiec więcej niż czytelnik innych krajów europejskich. Taki stosunek do literatury podziela większość czytelników polskich. Dlatego popularność Orzeszkowej przewyższa innych beletrystów, nie ustępujących jej ani barwnością, ani dobitnością talentu”. Umiejętność analizy psychologicznej, która pozwoliła jej na ukazanie egoizmu, niewiary, pesymizmu, a z drugiej strony — wartościowych cech współczesnego człowieka, czyniła ją w oczach Rosjan bliską Korolence, Złatowratskiemu, Karoninowi, Ertelowi.41